Yabancı bir ülkenin işgalinin sembolü olan bayrak kalede dalgalanırken Cuma namazı kıldırmak Ulu Cami İmam Hatibi Rıdvan Hoca'ya zor gelmiştir. Hutbeye çıkar ve "Bayrağın dalgalanmadığı yer hür değildir, hür olmayana da cuma namazı farz değildir" der.
Bu çağrıyı duyan özgürlüğe susamış Maraş Halkı kaleye hücum eder ve Fransız bayrağını indirerek Türk bayrağını kaleye dikerler.
Tarihin altın sayfalarından alınan bu olay bize Cuma namazının bir özgürlük namazı olduğunu ibretle anlatmaktadır.
İnsanlar her zaman topla tüfekle hürriyetlerinden mahrum edilmezler. Bazen de insanlar kendi heva ve heveslerinin esiri olurlar. Hakka değil nefislerine uyarlar. İşte bu durumda özgürlük insanın kendi benliğini esarete sürükleyen bu durumdan kurtulmasıdır.
Bunu söylerken asıl İslam düşmanlarıyla mücadele eden Müslümanları unutmuş değiliz. Irak, Afganistan, Çeçenistan, Keşmir ve Açe'ye selamımız var. Allah onları doğru yoldan ayırmasın. Kalplerine güç, mücadelelerine zafer versin.
Bunun yanında paranın, internetin, televizyonun, oynadığımız oyunların, kötü arkadaşların ve yanlış mekânların büyüsüne öylesine kapılmışız ki. Acilen bunların etkisinden kurtulmamız gerekiyor.
Bu esaretten kurtulmak için Cuma'yı fırsat bilelim, bir başlangıç olarak görelim. Tövbeye, kulluğa ve özgürlüğü kazanmaya bir Cuma'yı vesile kılalım.
Ticaret yaparken ezanı duyunca ticaret yaptığımız dükkânı kilitleyip camiye koşalım!
Yaptığımız pazarlık çok kızışmışsa bile muhatabımızın omzuna elimizi koyalım. "Şimdi Cuma saati" namazdan sonra devam edelim diyelim.
Çok önemli bir projenin tam ortasındaysak hayata bir reklâm arası verelim ve camiye koşalım!
Mü'mine bir hanım isek, ezan okununca uyaralım eşimizi, Cuma'ya yolcu edelim. Cumadan dönen eşimizin ailemize hayır ve bereket getirmesi için dua edelim!
Üzerimizden atalım tembelliği, berrak suların altına sokalım ellerimizi. Temizlenelim özgürlük vaktidir şimdi.
3 Kasım 2007 Gaziantep |
